من اینجا را عاشق شده ام ( چنان که عشق من دیوانه وار مجنون را به تمسخر می گیرد )

در آغوش گرم این خاک ، سالها خفته ام

و اشکهای غربت از گونه تفتیده ی این سرزمین زدوده ام

و بر تار تار زلف سیاه شبهای تار این دیار نواخته ام

و گونه های آتشین این افسونگر شوخ چشم بی مثال را بو سیده ام

در چشمان غروب شراب گونه اش چشم دوخته ام

بر حسرتهایش گریسته ام

در شادیهایش خندید ه ام

و در سماع مستانه اش ، باران نگاهش را به آرزو نشسته ام

پریان عطر آگین نفسهایش را بو یید ه ام

وز شادی بخش مست کننده معجونش نوشید ه ام

و گردن آویز زنگوله های شترانش را به حکمت نشسته ام

و چون ذرات غبار

در محفل شاهانه ی سبز نخلستانهایش رقصیده ام

ومحقرانه سفره های مردما نش را هماره

از قناعت پر دید ه ام............

من اینجا را ، عاشق شده ام

تا که عاشق زندگی کنم

وعاشق بمیرم

تاکه وطنم باز

خاک جسم بی جانم باشد

 

 

 

زندگی ما با آن همه پیچ وخم به راستی علامتهای راهنمایی نمی خواد ؟

---

با من سخن بگو ای غروب از حرفهای ناکفته ات

از همه ناگفتنی ها و آن دل سوخته ات

از حرفهای صمیمی جاشوان این دیار

از آن لب فرو بسته و  همیشه دوخته ات

غروب بردخون

تشکر می کنم از دوستان خوبم که در راه اندازی این وبلاگ مرا یاری کردند به خصوص دوستانم مهدی فرهمند - مذهب روستایی و قاسم بحرانی